10 . ضرورت وجود امام : امام ، زبان حق و مفسّر كتاب و سنّت است ، تا عذرى براى بندگان نمانَد و هادىِ آنان باشد . شارح ، در موارد متعدّد ، بر امامت حضرت على عليه السلام و اولاد معصومش عليهم السلام تأكيد مىورزد و با استناد به احاديث و آيات ، به صورت مستقيم و غير مستقيم ، به آن اشاره مىكند . « 1 » 11 . احباط : شارح مىفرمايد : همان‌طور كه گناهان ظاهرى ، باعث سلب نعمت مىشوند ، گناهان باطنى نيز اين گونه‌اند . علّامه شعرانى نيز در حاشيه‌اى كه به كتاب دارد ، كلام شارح را توضيح مىدهد و آن را نقد و بررسى مىكند . « 2 » 12 . توبه : شارح ، پذيرش توبهء كسانى را كه به جهالت ، كارى انجام داده‌اند ، بر خداوند متعال واجب مىداند ؛ امّا علّامه شعرانى ، قبول توبه را تفضّلى از جانب حضرت حق مىداند كه بر خداوند ، وجوبى ندارد . « 3 » 13 . سحر : وى در شرح « برخى سخنانْ در زمرهء سحرند » ، مباحثى دربارهء آن مطرح مىكند و مىگويد : ظاهر ، آن است كه سحر در نفسِ امر ، حقيقت دارد و ظاهر كتاب و سنّت نيز بر آن دلالت دارد . « 4 » 14 . بيان اقوال و آراى كلامى : از ديگر نقاط قوّت شرح ملّا صالح ، بيان اقوال و آراى كلامىاى است كه به بيان ، نقد و بررسى آن پرداخته است - كه پيش از اين ، به مواردى از آن ، اشاره شد - . « 5 »

--> ( 1 ) . ر . ك : همان ، ص 36 . ( 2 ) . همان ، ج 3 ، ص 152 . ( 3 ) . همان ، ج 2 ، ص 167 و 168 . ( 4 ) . همان ، ج 1 ، ص 295 . ( 5 ) . ر . ك : همان ، ص 302 و 34 .